Walvis kijken in de buurt van Mexico

Mexico is best lang. Zeker als je met het schip langs de kust vaart van Guatemala richting Noord-Amerika. En het voelt nog veel langer op een zeilschip met geen wind. Maar gelukkig is er nooit sprake van verveling op een schip en zeker niet met mooi weer. In tegendeel zelfs, aan boord is altijd wat te doen.

Het gewone onderhoud in de machinekamer, wat ontroesten en schilderen aan dek, hier en daar een schoot of val vernieuwen en het hout in de olie zetten. Als er wat meer wind komt, de zeilen zetten om ze 2 dagen later weer weg te halen. Op deze manier komen we mijl voor mijl verder naar het noorden.

De pluim van een walvis

Van de afwisseling met de vogels en de dolfijnen heb ik al geschreven. Maar dit is eigenlijk ook
 de tijd van de walvissen die  in dit deel van de oceaan zouden moeten zijn. Heel af en toe zie je in de verte een fonteintje van een walvis die aan het uitblazen is. Maar om te zeggen dat het een massale trektocht is van deze zeezoogdieren kan men echt niet zeggen. Met iedere dag is er meer hoop een hele kudde te gaan zien, walvissen zo ver je kan kijken en voorzichtig verder varen om geen dier te bezeren. En iedere avond is de teleurstelling weer wat groter. Hoe leuk de dolfijnen ook zijn die het schip begeleiden, het weegt niet op tegen de wens om zo een walvis eens van heel dichtbij te zien.  
 

OP WEG NAAR DE BERG

Mijn oma leerde mij lang geleden, toen ik nog niets van zeeën en schepen wist, belangrijke levenslessen waar in mijn latere leven veel aan heb gehad. Ze zei altijd: als de berg niet naar jou toe komt, moet jij naar de berg toe gaan. Dus heb ik al de beelden in mijn hoofd weggegooid van mannen die roeiend midden op zee achter een walvis aangaan en stuurmannen die met een harpoen in de hand op de boeg wachtend op een goede gelegenheid om het wapen naar het dier te gooien. Midden op zee ver weg van de bewoonde wereld, hopend dat de staart het bootje niet doet laten kapseizen. Ik heb de wat meer recentere beelden van boten met motor en mensen met zwemvesten en fototoestel opgeroepen. Deze mensen zijn niet dagenlang op zee en toch ziet men hen midden tussen de walvissen. Zo hebben we een koers gekozen naar de kust toe, richting strand met de hoop toch een walvis van dichtbij te gaan zien.

Moby Dick

Bij het aanbreken van de dag was Mexico al in zicht en even later hoorde men van de uitkijk ook: walvis aan stuurboord. Al snel was duidelijk dat het er meerdere waren. Eindelijk hebben we ze gevonden en het leek dat zij net zo nieuwsgierig naar ons waren als wij naar hen. Ze maakten rondjes om het schip en doken zelf onder langs. Een prachtig gezicht hoe deze reuzen om het schip heen zwemmen en hoe iedereen aan boord gefascineerd naar hen kijkt. Ik ben heel blij voor de dieren dat zij niet meer zo bang van de mens hoeven zijn. Maar toch vraag ik me nu nog een dag later af of ik de beelden in mijn hoofd van Moby Dick niet stiekem toch wat avontuurlijker vond. 
 
29°13’N 116°05’W
Photos: Klaas Pieter

about the author

Andi Manser - Kapitein Clipper Stad Amsterdam

Kapitein Andi Manser kwam ooit vanuit zijn geboorteland Zwitserland naar Nederland gefietst in de hoop op zee te kunnen gaan varen. Zijn droom is in 2009 uitgekomen: kapitein van Stad Amsterdam.