Voor de allereerste keer door het Panamakanaal

Een half jaar geleden is men op kantoor begonnen met de voorbereidingen voor de eerste passage van de Clipper door het Panamakanaal. Omdat het de enige plek ter wereld is waar de loods ook de verantwoording draagt als het ergens mis gaat, wil men natuurlijk zeker weten over welk schip het gaat. En hoe het schip werkt en in wat voor een staat het is. 

Zeilschip, uitstekende onderdelen, masten die het zicht naar voren belemmeren etc…en dan nog passagiers aan boord hebben. Je kan je voorstellen dat het niet veel helpt als je zegt: “Maar het is wel een heel mooi schip.” Echter, toen de autoriteiten foto’s van ons zusterschip “Cisne Branco” in het kanaal zagen, waren ze overtuigd en we konden een afspraak maken en een slot reserveren.

In Cristobal

Ik vond het dus heel spannend hoe de keuring in Cristobal zou verlopen. Wil men echt dat de ra’s niet uitsteken, hoewel we niet meer dan 2/3 van de breedte van de sluis bereiken zelfs als we vierkant gebrast zouden zijn? Vindt men het echt een probleem dat het zicht naar voren wat obstakels heeft en men een beetje van bakboord naar stuurboord moet lopen om alles te kunnen zien?

Toen we aan kwamen varen heeft de havendienst ons vriendelijk een positie door gegeven waar we voor anker mochten gaan. Een beschut plekje binnen de pieren en we mochten zelfs zonder loods naar de positie varen. Kort daarna kwam een vriendelijke officier de papieren en het schip keuren. Hij had een lijst bij zich waarop hij alles noteerde voor de goedkeuring. Gelukkig hoefde ik niet lang te wachten en kregen we de informatie door dat al in de ochtend om 6 uur de loods aan boord zou komen en dat wij om kwart over acht voor de eerste sluis verwacht zouden worden.

Jack Sparrow

De loods vond het schip schitterend en maakte een vergelijking met Jack Sparrow. Zijn enige bezwaar was, dat in het geval het zou gaan regenen, hij nat zou worden.
Voor de sluis kwamen nog 12 werkmannen aan boord, die de kabels van de treintjes aanpakten en om de bolders legden. Dus de hele crew was opeens gast geworden: wij mochten niets meer doen. Opgespannen tussen 4 treintjes voeren we de eerste kamer van een sluis binnen. Een heel handig systeem aangezien je geen lijnen en fenders nodig hebt want je blijft in het midden van de sluis wachten tot de kamer gevuld is. Met drie stappen worden we op het 29 meter hoger gelegen meer van Catún gebracht waar we onder eigen kracht met een nieuwe loods verder konden varen. Bij Gamboa kon ook deze loods afstappen zonder dat hij een paraplu nodig had. Zo hebben we dan ook veilig de sluizen naar beneden tot de Pacific gemeesterd. Het was een mooie ervaring in een dag een heel continent door te steken en de ingenieuze constructie van deze sluizen met het treinen systeem te zien. En om de dag helemaal onvergetelijk te maken, kregen we tijdens het afmeren in Balboa een regenbui over ons heen waar elke massage douchekop U tegen zou zeggen. Nu weet ik ook waarom de loodsen zo bang voor de regen waren.

about the author

Andi Manser - Kapitein Clipper Stad Amsterdam

Kapitein Andi Manser kwam ooit vanuit zijn geboorteland Zwitserland naar Nederland gefietst in de hoop op zee te kunnen gaan varen. Zijn droom is in 2009 uitgekomen: kapitein van Stad Amsterdam.