Verkeerd om?

Midden op de oceaan en volle maan. Het water glinstert met zilverachtige kleuren. Het is zo licht dat mijn schaduw aan dek te zien is. Hij beweegt heen en weer over de houten planken. Exact met de zelfde snelheid als het rollen van het schip. Opeens is die weg. Een wolk heeft zich voor de maan geschoven en mijn schaduw verslonden.

Het schip vaart door ook als het donker is. De officier van de wacht kijkt op het radarscherm. Ik weet niet wat hij verwacht te zien hier midden op de oceaan. Een ander schip? Een teken dat we niet de enige zijn? Het is wel heel erg donker geworden. 

Onzeker

En schuld heeft deze dikke zwarte wolk. Gelukkig is te wolk ook op reis, net als wij. Ze trekt verder iets meer zuidelijker dan onze koers. En de maan verdeeld zijn licht weer over het water en het schip. Ook mijn schaduw schuift weer heen en weer. Het schip rolt door en de mast toppen tippen over, van de ene kant naar de ander kant. Deze keer passeert een licht wolkje de maan en het zilver in het water vertroebelt een beetje. Maar steeds meer donker wolken komen van achteren langzaam dichterbij. Zo is het weer pikkedonker. En dan wordt weer op de radar gekeken. Want niets zien geeft de mens een onbehagelijk gevoel. Het neemt onze zekerheid weg. We weten niet of daar in het donker iets is of niet. Gelukkig konden we daarnet heel ver kijken, dus als er wel iets is, dan duurt het wel even totdat iets dichterbij is en een gevaar zou kunnen worden. Maar het is donker en je weet het maar niet zeker. 

In de verte

Daar komt een heel vervelende eigenschap bij kijken. Hoe verder weg iets is, hoe kleiner het is. Dat is toch onhandig. Stel je voor. Het zou andersom zijn. Dan zouden we een schip aan de horizon al veel eerder zien. Het schip zou groter lijken dan het eigenlijk is en de stuurman zou meer onder de indruk zijn. Men zou dan voorzichtiger zijn en ik denk dat we heel wat minder aanvaringen met schepen hadden op de wereld. En stel je voor Martinique zou dan zo groot zijn dat we het nu al konden zien, we zouden daar op af kunnen sturen en de kompas en de kaart was dan overbodig. Aan de andere kant denk ik dat we veel vaker teleurgesteld zouden zijn. Daar staat een lekkere grote taart op tafel, maar als je bij de taart aankomt, is die maar half zo groot als je dacht. Dus laten we het maar zo houden, ver weg is klein, dichter bij wordt groter. Dan hoef ik ook niet bang te zijn voor de regendruppels die op me afkomen. Eens kijken of ze op de radar te zien zijn. 

about the author

Andi Manser - Kapitein Clipper Stad Amsterdam

Kapitein Andi Manser kwam ooit vanuit zijn geboorteland Zwitserland naar Nederland gefietst in de hoop op zee te kunnen gaan varen. Zijn droom is in 2009 uitgekomen: kapitein van Stad Amsterdam.